خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل آسوده طمع هر که ز دنیا داردزیر بال و پر خود بیضه عنقا دارد
۲
غافل از حق نشود روح به ویرانه جسمسیل هر جا که بود روی به دریا دارد
۳
خویش را تا نگذارد ننشیند از پاهرکه چون شمع سر عالم بالا دارد
۴
دم جان بخش اثر در دل آهن نکندچشم سوزن چه تمتع ز مسیحا دارد؟
صفحهٔ ۱ از ۳