خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرهم زخم مرا شور محبت داردپنبه داغ مرا صحبت قیامت دارد
۲
نیست در آب حیات و دم جان بخش مسیحاین گشایش که دم تیغ شهادت دارد
۳
خرد شیشه دل از سنگ خطر می ترسدور نه دیوانه چه پروای ملامت دارد؟
۴
بوسه ای از دهن تیغ شهادت نربودخضر از زندگی خویش چه لذت دارد؟
صفحهٔ ۱ از ۳