خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق صد لخت جگر بر مژه تر داردگره افزون خورد آن رشته که گوهر دارد
۲
عاشق آن است که پا بر سر افلاک نهدباده آن است که خشت از سر خم بردارد
۳
از خط سبز چه پرواست لب لعل ترا؟چه زیان موج به سرچشمه کوثر دارد؟
۴
رشک بر کوکب اقبال حباب است مراکه به هر چشم زدن عالم دیگر دارد
صفحهٔ ۱ از ۲