خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گوشه گیری که لب نان حلالی داردسی شب از گردش ایام هلالی دارد
۲
نیست جویای نظر چون مه نو ماه تمامخودنمایی نکند هر که کمالی دارد
۳
آب بر حسن گلوسوز فشاندن ستم استور نه لب تشنه ما آب زلالی دارد
۴
چشم حیران کند از قطره شبنم ایجادهر که چون لاله و گل چهره آلی دارد
صفحهٔ ۱ از ۵