خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر کف خاک ز احسان تو جانی داردهر حبابی ز محیط تو جهانی دارد
۲
هیچ قفلی به کلید دگری وا نشودهر زبان گوشی و هر گوش زبانی دارد
۳
خبر دوری راه از دگران می شنودهر که چون بیخبری تخت روانی دارد
۴
جگر ماست ولی نعمت هر جا داغی استلاله از سفره ما سوخته نانی دارد
صفحهٔ ۱ از ۳