خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۲۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نرگس از دور به آن چشم نگاهی داردوقت گل خوش که عجب طرف کلاهی دارد
۲
سر سودازدگان را سبک از جای مگیرکاین کدو چون خم می پشت و پناهی دارد
۳
دست ارباب دعا را مکن از دولت دورکاین چراغی است که از دست پناهی دارد
۴
برق تازان به صف خرمن ما می آیدهر که در سینه گمان شعله آهی دارد
صفحهٔ ۱ از ۲