خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه همین فکر مرا روز به من نگذاردکه به خوابم گل شب بوی سخن نگذارد
۲
هر عقیقی که دلش در گرو نام بودپشت آسوده به دیوار یمن نگذارد
۳
سر زلفی که من از شام غریبان دیدمهیچ سودازده ای را به وطن نگذارد
۴
گل اگر شرم ز روی چمن آرا نکندآرزو در دل مرغان چمن نگذارد
صفحهٔ ۱ از ۲