خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرو را شیوه رفتار تو از جا ببردکبک را با همه شوخی روش از پا ببرد
۲
خانه چشم تو پرداخت مرا از دل و دینرخت را خانه ندیدیم به یغما ببرد
۳
راه باریک فنا راه گرانباران نیستسوزنی را نتوانست که عیسی ببرد
۴
شکوه عفو ز گرد گنه ما بیجاستسیل جز خار چه دارد که به دریا ببرد؟
صفحهٔ ۱ از ۲