خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه عجب تیر خدنگ تو گر از دل گذرد؟راهرو گرم چو گردید ز منزل گذرد
۲
دامن تیغ ز خونم شرر افشان گردیدتا ازین شعله چه بر دامن قاتل گذرد
۳
داغ تا چند نهان در ته مرهم باشد؟عمر آیینه ما چند درین گل گذرد؟
۴
سالک آن است که بنشیند و سیار شودرهرو آن است که از قطع مراحل گذرد
صفحهٔ ۱ از ۳