خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر کجا قصه آن طره و کاکل گذردموج آشفتگی از دامن سنبل گذرد
۲
که گذشته ازین باغ، که تا دامن حشرعرق شرم ورق بر ورق گل گذرد
۳
دامنش در گرو خار ندامت ماندشوخ چشمی که ز عاشق به تغافل گذرد
۴
دامن حسن غیور تو ازان پاکترستکه تمنای تو در خاطر بلبل گذرد
صفحهٔ ۱ از ۳