خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کلفت از مردم آزاده شتابان گذردهمچو سیلاب که بر خانه بدوشان گذرد
۲
دیده هر که نشد باز درین عبرتگاهروزگارش همه در خواب پریشان گذرد
۳
خود شکن شهپر توفیق مهیا داردرفرف موج، سبک از سر عمان گذرد
۴
تاج لعل از سر منصور نهندش بر سرچون سر دار، سر هر که ز سامان گذرد
صفحهٔ ۱ از ۳