خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل چون آینه را تار نمی باید کردپشت بر دولت دیدار نمی باید کرد
۲
عارفی را که پر و بال فلک جولان نیستسیر در کوچه و بازار نمی باید کرد
۳
می رود زود برون از ته پا کرسی دارتکیه بر دولت بیدار نمی باید کرد
۴
تا توان بود خمش، چون قلم از بی مغزیسر خود در سر گفتار نمی باید کرد
صفحهٔ ۱ از ۴