خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خنده چون کبک به آواز نمی باید کردخویش را طعمه شهباز نمی باید کرد
۲
گل به زانو دهد آیینه شبنم را جایروی پنهان ز نظرباز نمی باید کرد
۳
گوهر راز به غماز سپردن ستم استباده در شیشه شیراز نمی باید کرد
۴
عرصه تنگ فلک جای پرافشانی نیستظلم بر شهپر پرواز نمی باید کرد
صفحهٔ ۱ از ۳