خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کردزرهی نیست که بتوان به قبا پنهان کرد
۲
این طراوت که گل روی ترا داده خدامی تواند نفس سوخته را ریحان کرد
۳
گوی خورشید به خون دست ز آسایش شستحسن روزی که سر زلف ترا چوگان کرد
۴
سرمه خامشی طوطی گویا گردیدبس که نظاره او آینه را حیران کرد
صفحهٔ ۱ از ۲