خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حسن روزی که صف آرایی آن مژگان کردصف محشر علم شهرت خود پنهان کرد
۲
پیش ازین گر به شکر پسته نهان می کردندلب نو خط تو در پسته شکر پنهان کرد
۳
نیست ممکن که دگر قامت خود راست کندهر که را جلوه مستانه او ویران کرد
۴
داد بر باد سر سبز خود از بی مغزیهر که چون پسته درین بزم لبی خندان کرد
صفحهٔ ۱ از ۲