خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برق را در نظر آور به خس و خار چه کردتا بدانی که به من شعله دیدار چه کرد
۲
گر بگویم، رود از دست صدف گیراییکه به آب گهرم سردی بازار چه کرد
۳
میوه چون پخته شود شاخ بر او زندان استسر منصور به آرامگه دار چه کرد؟
۴
هدف سوزن الماس شود پرده گوشگر بگویم به من آن غمزه خونخوار چه کرد
صفحهٔ ۱ از ۲