خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اوست عاقل که درین غمکده صهبا نخوردروی دست از قدح و پای ز مینا نخورد
۲
شاهد بیخبریهاست سکندر خوردنهر که فهمیده نهد پا به زمین، پا نخورد
۳
از دو رویان نتوان داشت طمع یکرنگیبلبل آن به که فریب گل رعنا نخورد
۴
نکند زحمت ناآمده را استقبالهر که امروز غم روزی فردا نخورد
صفحهٔ ۱ از ۲