خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۹۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای آنک امام عشقی تکبیر کن که مستیدو دست را برافشان بیزار شو ز هستی
۲
موقوف وقت بودی تعجیل می‌نمودیوقت نماز آمد برجه چرا نشستی
۳
بر بوی قبله حق صد قبله می‌تراشیبر بوی عشق آن بت صد بت همی‌پرستی
۴
بالاترک پر ای جان ای جان بنده فرمانکه مه بود به بالا سایه بود به پستی
صفحهٔ ۱ از ۳