خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زاهد خشک ز میخانه چه لذت گیرد؟گل کاغذ ز بهاران چه طراوت گیرد؟
۲
کنج عزلت به پریشان نظران زندان استدل رم کرده محال است ز خلوت گیرد
۳
دل پریشان و پریشانتر ازو زلف حواسبه چه امید کسی دامن فرصت گیرد؟
۴
سرو از برگ سراپا کف در یوزه شده استکه ز بالای تو سرمشق رعونت گیرد
صفحهٔ ۱ از ۳