خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که در وقت جوانی ره طاعت گیردخط پاکی ز عرق ریزی خجلت گیرد
۲
تا به کی چون سگ دیوانه ز بی توفیقیدر دم صبح ترا خواب ز غفلت گیرد؟
۳
چون سرآمد همه عمر به نافرمانیبه چه سرمایه کسی دامن فرصت گیرد؟
۴
دل هرکس که بدآموز به صحبت شده استچه تمتع ز پریخانه خلوت گیرد؟
صفحهٔ ۱ از ۴