خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر آن غنچه دهن مهر ز لب برگیردجگر تشنه خورشید به کوثر گیرد
۲
دل مادر شکن زلف کند نشو و نماطفل ما پرورش از دامن محشر گیرد
۳
ما چو مینا سر گفتار نداریم به خلقدیگری مهر مگر از لب ما برگیرد
۴
مست عشق تو چه پروای ملامت دارد؟گردن شیشه به کف دامن محشر گیرد
صفحهٔ ۱ از ۲