خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه تمتع ز لبش دیده حیران گیرد؟از نمکزار چه مقدار نمکدان گیرد؟
۲
ندهد دست نوازش دل ما را تسکیندامن بحر کجا پنجه مرجان گیرد؟
۳
سنگ را سرمه کند گرمی نقش قدمشجذبه شوق تو آن را که گریبان گیرد
۴
خضر چون آب ز عمر ابدی می گذردتاز شمشیر تو یک زخم نمایان گیرد
صفحهٔ ۱ از ۳