خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کیست دست من آزاده ز یاران گیرد؟سرو را دست مگر ابر بهاران گیرد
۲
نقس سوخته اش نقطه حیرت گرددنی سواری که پی برق سواران گیرد
۳
دانه سوخته را گریه ما سبز کندزاغ در گلشن ما رنگ هزاران گیرد
۴
نشود زخم زبان مانع طغیان جنونخار چون دامن سیلاب بهاران گیرد؟
صفحهٔ ۱ از ۲