خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا دلی از کف ارباب وفا می گیردبارها فال ز دیوان حیا می گیرد
۲
گره ناز به ابروی تبسم بستنغنچه تعلیم ازان بند قبا می گیرد
۳
آن که چندین قفس از نغمه سرایان داردکار بر بلبل ما تنگ چرا می گیرد؟
۴
ناوکی کز دل الماس ترازو گرددزان کمانخانه ابروی هوا می گیرد
صفحهٔ ۱ از ۲