خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اشک را دیده من گوهر غلطان سازدآه را سینه من سنبل و ریحان سازد
۲
هست چون تیغ دودم در نظر غیرت منحسن را آینه هر چند دو چندان سازد
۳
گریه از جا نبرد حسن گران تمکین راسرو را آب محال است خرامان سازد
۴
پرده پوشی طمع از پرده دران نتوان داشتچون کسی عیب خود از آینه پنهان سازد؟
صفحهٔ ۱ از ۲