خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زهر را صبر جوانمرد شکر می سازدخار را نخل برومند ثمر می سازد
۲
سر ما گرد سر دار فنا می گرددمیوه چون پخته شود برگ سفر می سازد
۳
تو نداری سر آمیزش عاشق، ورنهبا لب خشک صدف آب گهر می سازد
۴
ناوک غمزه ز الماس ترازو شده استطاقت ساده دل از موم سپر می سازد
صفحهٔ ۱ از ۲