خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سینه را تیره هوا و هوسی می سازدوقت آیینه مکدر نفسی می سازد
۲
دل معشوق اگر بیضه فولاد بودناله سینه شکافم جرسی می سازد
۳
راستی پیشه خود کن خیانت کردندر و دیوار جهان را عسسی می سازد
۴
چون گل از پوست برون خنده زنان می آیدهر که چون غنچه به صاحب نفسی می سازد
صفحهٔ ۱ از ۳