خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در حریمی که گل روی ایاغ افروزدخار در دیده آن کس که چراغ افروزد
۲
لاله تربتش آتش به ته پا دارددر دل هر که طلب شمع سراغ افروزد
۳
می شود فاخته ای جامه مینایی سروگر چنین ناله گرمم رخ باغ افروزد
۴
روزگاری است که در ساغر خورشید، شرابآنقدر نیست که یک ذره دماغ افروزد
صفحهٔ ۱ از ۲