خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل اگر از سر اخلاص ز جا برخیزدخضر چون سبزه ز بوم و بر ما برخیزد
۲
آه اغیار دلیل است به محرومی عشقاز نشان گرد کی از تیر قضا برخیزد؟
۳
فیض بی پرده تمنا کن اگر اهل دلیچه سعادت ز پر و بال هما برخیزد؟
۴
پیش روشن گهران صحبت ناجنس بلاستبه نمک چون رسد از شعله صدا برخیزد
صفحهٔ ۱ از ۲