خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در گنه اشک ندامت ز جگر برخیزداین سحابی است که از دامن تر برخیزد
۲
باده در چشم و دل پاک پریزاد شودقطره چون در صدف افتاد گهر برخیزد
۳
به شکر یا به نوای شکرین پیونددهر که از خاک چو نی بسته کمر برخیزد
۴
از حریصان نرود حرص زر و سیم به مرگتشنه از خواب همان تشنه جگر برخیزد
صفحهٔ ۱ از ۲