خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
منعم از خواب عدم تیره روان برخیزدهر که شب سیر خورد صبح گران برخیزد
۲
شکر هنگام شکایت به زبان می آرمسبزه از آتش من جای دخان برخیزد
۳
پرده بردار ز رخسار که چون طوطی مستزنگ از آیینه من بال فشان برخیزد
۴
دلبری نیست به ابروی کج و قامت راستبی کماندار چه از تیر و کمان برخیزد؟
صفحهٔ ۱ از ۳