خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه ز می خوردن ما شور و شری برخیزدنه ز همصحبتی ما ضرری برخیزد
۲
مهر زن بر لب افسوس که سامان جهانآنقدر نیست که آه از جگری برخیزد
۳
نام بلبل ز هواداری عشق است بلندور نه پیداست چه از مشت پری برخیزد
۴
بزم ارباب خرد خوابگه بیخبری استمگر از مجلس مستان خبری برخیزد
صفحهٔ ۱ از ۳