خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می توان گرد خط از آینه حسن زدوداز گهر گرد یتیمی اگر آسان خیزد
۲
لعل چون لاله به دور لب رنگین سخنتداغدار از جگر کان بدخشان خیزد
۳
روی بر تافتن از ما ز مروت دورستغیر تسلیم چه از دیده حیران خیزد؟
۴
گرد پاپوش به ویرانه ما افشاندهر کجا سیلی ازین کوه و بیابان خیزد
صفحهٔ ۱ از ۲