خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گریه ابری است که از دامن دل می خیزدآه گردی است که از رفتن دل می خیزد
۲
دم جان بخش به هر تیره درونی ندهنداین نسیمی است که از گلشن دل می خیزد
۳
زاهد خشک کجا، نغمه توحید کجا؟این نوا از شجر ایمن دل می خیزد
۴
در حریم دل اگر ماهرخی مهمان نیستاین چه نورست که از روزن دل می خیزد؟
صفحهٔ ۱ از ۲