خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زنگ غفلت ز دل من نگران می‌خیزداز زمین سبزهٔ خوابیده گران می‌خیزد
۲
دیده‌ای آب ده از چهرهٔ گل چون شبنمکه دمادم نفس سرد خزان می‌خیزد
۳
عیش در کوی مغان بر سر هم ریخته استپیر ازین خاک طرب‌خیز جوان می‌خیزد
۴
عاشق و شکوهٔ معشوق، خدا نپسندد!سبزه از تربت من بسته زبان می‌خیزد
صفحهٔ ۱ از ۳