خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
محو دیدار تو راحت ز الم نشناسدصورت خوب و بد آیینه ز هم نشناسد
۲
سنگ میزان برهمن شود آن روز تمامکه به هر سنگ رسد کم ز صنم نشناسد
۳
اوست بینا که اگر خاک دهندش به بهاسرمه از خود شکنی سازد و کم نشناسد
۴
نشأه باده توحید بر آن رند حلالکه بط باده کم از مرغ حرم نشناسد
صفحهٔ ۱ از ۴