خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که ایام خط از سیمبران غافل شداز شب قدر به ماه رمضان غافل شد
۲
بیخودی می کند اوضاع جهان را همواروای بر آن که ازین خواب گران غافل شد
۳
روزی بسته دهانان رسد از غیب، چرااز دل تنگ من آن غنچه دهان غافل شد؟
۴
با قدم خم شده خوش نیست پریشان نظریدر کمانخانه نباید ز نشان غافل شد
صفحهٔ ۱ از ۳