خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جگر پاره اگر مایده خوانم شدچشم شور فلک سفله نمکدانم شد
۲
تنگدل داشت پریشانی پرواز مراغنچه گشتم، قفس تنگ گلستانم شد
۳
دست شستم ز جهان، آب حیاتم گردیدپا نهادم به هوا، تخت سلیمانم شد
۴
تا درین عالم پرشور نظر کردم بازتخته مشق دو صد خواب پریشانم شد
صفحهٔ ۱ از ۳