خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشم بیدار چراغ سر بالین باشدخواب در پله مرگ است چو سنگین باشد
۲
درد بیمار ترا باعث تسکین باشدخواب خود بستر خار است چو سنگین باشد
۳
شوخی حسن عیان می شود از پرده شرمبرق در ابر محال است به تمکین باشد
۴
همه شب فیض چو پروانه به گردش گرددهر که را داغ چراغ سر بالین باشد
صفحهٔ ۱ از ۵