خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرکه را چشم بر آن گوشه ابرو باشددلش آویخته پیوسته به یک مو باشد
۲
نکشد دل به تماشای خیابان بهشتهرکه را در نظر آن قامت دلجو باشد
۳
خط آن پشت لب از چهره خوشاینده ترستسبزه را جلوه دیگر به لب جو باشد
۴
صحبت قال شمارند خیال اندیشانخلوتی را که در او چشم سخنگو باشد
صفحهٔ ۱ از ۳