خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل چسان دست ازان طره طرار کشد؟چون کسی از دو جهان دست به یکبار کشد؟
۲
سر برآرد چه عجب گر ز گریبان مسیحسوزنی کز قدم راهروان خار کشد
۳
جای شکرست نه جای گله، گر دیده ورستهرکه در راه خدا بیشتر آزار کشد
۴
سبک از خواب گرانجان اجل برخیزدبردباری که درین نشأه فزون بار کشد
صفحهٔ ۱ از ۳