خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند چون طفل ز انگشت کسی شیر کشد؟ز استخوان چند کسی ناز طباشیر کشد؟
۲
شوخی حسن نماند به ته پرده شرمبرق را ابر محال است به زنجیر کشد
۳
صدف ما به رگ ابر دهن وا نکندزخم ما آب ز سرچشمه شمشیر کشد
۴
نتواند سخن عشق کشید از من، غیربیجگر طعمه چسان از دهن شیر کشد؟
صفحهٔ ۱ از ۳