خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کی ز تن کار دل خسته به آرام کشد؟مرغ وحشی چه نفس در قفس و دم کشد؟
۲
سخت گستاخ شد از وصل دلم، می ترسمعاقبت کار من از بوسه به پیغام کشد
۳
از زبان لعل لبش تلخی گفتار نبردنمک سنگ کجا تلخی بادام کشد؟
۴
غم مرغان گرفتار ندارد صیادمور از رحم مگر دانه به این دام کشد
صفحهٔ ۱ از ۳