خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از قضا چشم سیاه تو به یادم آمدقدر انداز نگاه تو به یادم آمد
۲
ترکش تیر جگردوز قضا را دیدمصف مژگان سیاه تو به یادم آمد
۳
به دل ساده خود راه نگاهم افتادصفحه روی چو ماه تو به یادم آمد
۴
برق را دست و گریبان گیاهی دیدمبیگنه سوز نگاه تو به یادم آمد
صفحهٔ ۱ از ۲