خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شوق من قاصد بیدرد کجا می داند؟آنقدر شوق تو دارم که خدا می داند!
۲
تو همین سعی کن ای کاه سبکروح شویروش جاذبه را کاهربا می داند
۳
هرکه فرهاد صفت جوهر مردی داردتیشه را بر سر خود بال هما می داند
۴
بوته خاری اگر در کف صرصر بینددل سرگشته من راهنما می داند
صفحهٔ ۱ از ۲