خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلش از گریه من رنگ نمی گرداندکوه را سیل گرانسنگ نمی گرداند
۲
بس که ویرانه ام از گرد علایق پاک استسیل در خانه من رنگ نمی گرداند
۳
غم عالم چه کند با دل خوش مشرب من؟عکس بر آینه جا تنگ نمی گرداند
۴
گرچه مضراب من از ناخن الماس بودساز من پرده آهنگ نمی گرداند
صفحهٔ ۱ از ۳