خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بال پرواز خود آن مردم غافل بستندکه به زنار علایق کمر دل بستند
۲
جلوه موج سراب است جهان در نظرشچشم حق بین کسی را که ز باطل بستند
۳
در جنت نگشایند به رویش فردابر رخ هرکه درین نشأه در دل بستند
۴
شکوه اهل دل از عشق ندارد انجامچون ننالد جرسی را که به محمل بستند؟
صفحهٔ ۱ از ۲