خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چنددر ره سیل حوادث، ده ویرانی چند
۲
چرخ کز خون شفق چهره خود دارد سرخچه سرانجام دهد کار پریشانی چند؟
۳
زین گلستان که چو گل خیمه در آنجا زده ایچیست در دست تو جز چاک گریبانی چند؟
۴
دو سه روزی است تماشای گلستان جهاندر دل خود برسانید گلستانی چند
صفحهٔ ۱ از ۴