خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما به ساقی و حریفان به شراب افتادندما به سرچشمه و یاران به سراب افتادند
۲
ثمر از ماست اگر برگ دگرها بردندگوهر از ماست اگر خلق در آب افتادند
۳
خبر از داغ جگرسوز غریبان دارندموجهایی که ز دریا به سراب افتادند
۴
پشت دادند به دیوار صدف چون گوهرقطره هایی که به دریا ز سحاب افتادند
صفحهٔ ۱ از ۲