خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با لب تشنه جگر سر به سرابم دادندآتشم را ننشاندند و به آبم دادند
۲
نمک شوری بختم به جگر افشاندندتکیه بر بسر آتش چو کبابم دادند
۳
خنده بیغمی و گریه شادی بردندجگر تشنه و مژگان پرآبم دادند
۴
حاش لله که بیابد گهرم آب قبولمنم آن قطره که واپس به سحابم دادند
صفحهٔ ۱ از ۳